Reisverslag

Zo. eindelijk tijd om te internetten. hebben een rustdag in Istanbul. Let niet op typfouten, zit achter erg slecht toetsenbord. Nou, waar zal ik beginnen! Jullie hebben de berichtjes via SMS goed gevolgd zie ik, superleuk! Ik zal een kort verslag per dag proberen te schrijven, maar heb niet te lang want gaan zo de stad in.

Dag 1: Zandvoort - Praag

De start op Zandvoort was geweldig, mooi weer maar heel koud. Ontzettend veel mensen en ook voor onszelf allerlei onverwachte uitzwaaiers! We zijn de zee in gerend, aan kleden en direct vertrekken. Hartstikke illegaal over het strand gereden en daarna uitzwaaistoet over boulevard. En als je dan eenmaal op de snelweg zit ben je ineens iedereen kwijt. En we hadden natuurlijk niks afgesproken want kenden de andere teams nog niet echt, en op het strand waren we allemaal meer met onszelf bezig dan met de andere teams! Telefoontje naar Lex en al snel reden we met een paar auto’s: Flex, RSH, S.T.O.M. met aanhanger en Strik. Lekker doorgeknald door Duitsland op weg naar Praag. Bakkie blijkt het niet altijd te doen, dus ik kan alleen maar luisteren en niks terugzeggen. Dat is niet makkelijk voor mij!! Het is een lange dag en als we in de buurt van Dresden de afslag die ik in gedachten had missen en doorrijden naar Dresden blijkt dat voor Aerodynamic de meevaller die ze nodig hadden: ze stonden namelijk op onze (nieuwe) route langs de snelweg met pech aan de koppeling. Kon gelukkig snel verholpen worden maar het werd erg laat en erg koud. Hotel waar we naar op weg waren bleek ook al vol, dus gelukkig dat Daan en Julian (POMP) er al waren en een hostel konden zoeken. Drie uur aankomst, biertje in hostel en om vier uur slapen.

Dag 2: Praag – Szeged

Op tijd opgestaan maar rustig aan ontbeten en auto’s gestart. Ererondje door Praag gereden, met toeters en vlaggen en hele stoet auto;s, supermooi!! Dat was enige sightseeing wat we konden doen want moeten wer 700 km rijden naar puntje van Hongarije. Zitten pas om 12:00 goed en wel op snelweg. 's Avonds eten in Budapest. Uitdaging om te navigeren in stad met kleine Lonely Planet kaartjes, en niet te vergeten een stoet auto’s achter je die je niet zo makkelijk even stil zet. Lekker gegeten met grote groep, en daarna snel weer verder. Szeged is studentenstadje, en moesten zelf slaapplaats zoeken. Politie zei dat we achter hem aan konden rijden en bracht de groep naar Novotel voor 65 E per nacht. Dat is geen challenge dus wij verder kijken. Hebben studentenflat gevonden waar we in 10-persoonskamer konden slapen voor 6 E p.p. Beter dus. Beerenburg en flessen wijn mee naar boven en tweede late avondje is een feit.

Dag 3: Szeged – Vratca

In de ochtend kwamen we de auto van Arthur (van de organisatie) tegen en die was meer van een alternatieve route. We reden met 80 door allerlei Roemeense dorpjes, lachen man. Wat een bekijks! Tempo was moeilijk bij te houden, Arthur heeft goede auto, maar onze schokbrekers hielden niet zo van dat tempo over de Roemeense wegen. Af en toe probeerde Arthur ons af te schudden maar kwamen hem toch steeds weer ergens tegen. Oh ja had geschreven dat raampje niet meer dicht kon. Probleem was bekend. Valt af en toe uit sponning en dan moet je speaker eruit schroeven om hem weer dicht te doen. Maar dat gaat zo lastig met 100 km-h en konden ook niet stoppen. Stukje Cabrio gereden dus. En zat al in mijn slaapzak…. Later weer gerepareerd. Hadden om 18:00 pas 350 km van de 610 afgelegd, dus zou weer een latertje worden. In Vratca is een hotel geregeld waar we eindelijk de andere teams ook ontmoet hebben. Ook hier was het 02:00 eer dat we er waren, en de bar kon niet meer open. Dus… daar kwam de drankvoorraad van de teams weer. Mochten we gewoon in lobby drinken. Een grote bende achtergelaten.

Dag 4: Vratca – Troyan (weeshuizen)

Vandaag staat in het kader van de weeshuizen waar we spullen voor hebben meegenomen. Gaan er drie bezoeken. Eerste twee zijn voor kids van 8-20, waarvan een groot deel geandicapt. Krijgen eerst een speech van een uur van de directrice, best shocking verhalen. Ouders die kinderen gewoon in tehuis dumpen en nooit meer terugkomen. En als ze teruggestuurd worden, moeten kids gaan stelen en bedelen en jatten ouders de kleren die kids in tehuis hebben gekregen. Gehandicapte kids die volwassen worden kunnen alleen maar in bejaardenhuis terecht. Tehuis kan verwarmd worden tot max. 15 graden, een grote vrieskist. Bedden zijn doorgezakt tot op de vloer. Kids zijn wel heel enthousiast en worden ontzettend bij met de speelgoedautootjes en voetballen die we ze geven. Alle kids komen me hun knuffels laten zien en moet ze allemaal even aaien. Een oudere jongen vroeg hoe ik heette en dat kon ik toevallig verstaan van mijjn blauwe maandag Russische les, dus vervolgens kwam hij met onze jongste deelneemster Malou aanzetten om aan mij te vragen hoe zij heette. Tweede huis was van zelfde directie, maar heeft al meer hulp gekregen (vnl. uit Nederland) en huis zag er goed uit. Leuke kids, slimmer en krijgen dus meer kansen dan kids in andere huis, veel foto’s gemaakt. Het derde huis was een stuk treuriger. Opvanghuis voor kids van 0-4 jaar. In twee zaaltjes lagen kinderen die er slecht aan toe waren, en jaren in dat bedje liggen en niet goed vezorgd worden. Lagen kinderen ter grootte van een 1-jarige die al 6, 7 jaar waren. Reageren nergens meer op, alle reflexen verdwenen. Worden totaal niet gestimuleerd. Andere ruimtes met jongere babies gelukkig beter. Was ook een kamer met rondrennende peuters en zodra je binnenkwam steken ze allemaal hun armen uit om opgetild te worden. Tijdje met kids gespeeld en geprobeerd aandacht over 20 kids te verdelen in 10 minuten. Beetje dubbel gevoel. Ene kant goed dat we kids een leuke dag kunnen geven en beetje aandacht, andere kant beetje ramptoerist gevoel. Eind van de middag nog uurtje rijden naar Troyan waar ook weer een hotel geregeld is. Vinden we nog steeds niet leuk, dus zoeken verder maar lastig te vinden. Toch maar naar grote hotel. Kunnen we geen kamers delen, met eigen matjes? Goed plan en zie bij receptie op bordje VIP SUITE staan. Word brutaal en vraag of we die mogen zien. SU-PER-DE-LUXE kamer, twee verdiepingen, eigen sauna, eigen Jacuzzi, internet, twee flatscreens voor 150 Euro voor de kamer. Oke we nemen hem en de andere 7 smokkelen we gewoon naar binnen. De matjes zijn het lastigst, maar achter de balie zijn ze niet zo snugger dus lukt makkelijk. Mooi feestje gebouwd. Schuim in Jacuzzi, loopt helemaal over, laminaat trekt krom, maar ach. Wat een decadente boel, en dat voor 15 euro p.p. en na een dag die in het teken stond van armoede.

Dag 5: Troyan – Istanbul

Moeten nu gaan ontbijten dus kan deze dag niet afmaken. Samengevat: uitgeslapen tot 9 uur, doodleuk met 10 man naar beneden lopen en met kater in de auto. Saharakiri teams ontmoet. Vandaag over mooie pas rijden. Gepicknikt op parkeerplaats met gehaktballetjes en soep. Team STOM heeft aggregaat mee dus die kunnen senseo zetten. Lachen man. Mooi weer en mooie tocht. Zijjn inmiddels al hele rit met zelfde mensen aan het rijden: Aerodynamic, POMP, STOM en Flex. Ziet groepsvorming al ontstaan, want als je rest tegenkomt blijft idereen toch in eigen groepje. ZIjn dus nu in Istanbul. Slapen weer met 10 in 1 kamer, allemaal op de grond.

Foto’s kan ik helaas nog niet plaatsen, want heb gisteren schijfje leeggemaakt op computer van lex, dus heb nu geen foto’s meer. Misschien later, maar er is weinig tijd voor internet, na 5 dagen is dit pas mijn eerste kans. Check www.redseachallenge.com en daar staan ook leuke verhaaltjes van Arthur zelf.

Dag 6: Istanbul - Ankara

Vertrek uit Istanbul met toeters en bellen, vlaggen achter de auto maar reden onder een te laag poortje door, dus nu hangen ze wat lager. Pim en Tim: jullie vlag hangt ook nog steeds, maar is nu zwart i.p.v. wit! Mooie fotoshoot met de auto's voor Aya Sofia en Blauwe Moskee, en daarna snel verder rijden. Met de ferry de Bosporus over en vervolgens de kustlijn omhoog gevolgd. Prachtige route, maar hij houdt ineens op. De plaatsnamen die op onze kaart staan zijn langs de weg niet te vinden, er staan alleen bordjes naar plaatsnamen die wij weer niet kunnen vinden op de kaart. Het wordt een steds kleiner weggetje dus uiteindelijk toch maar omkeren en naar de snelweg, zodat we een paar uur later gewoon weer op de snelweg bij Istanbul rijden.... We willen perse nog naar de Zwarte Zee, ook al gaat het veel tijd kosten, maar het is nu eenmaal een challenge met duiken maken, dus we pakken elke zee die we kunnen vinden! We zijn de enige teams die de Zwarte Zee op het lijstje hebben bijgeschreven volgens mij, en het was koud!! Nog net niet zo erg als de Noordzee maar het scheelde weinig. Supermooi met de auto's over het strand gecrosst, half door het water en mooie donuts draaien. Niemand die zegt dat het niet mag, lukt in Nederland niet! We rijden verder naar Ankara en zoeken een hotelletje langs de weg voorbij Ankara. Het enige wegmotel dat we vinden is vol, maar met de smekende ogen van Fernande is het gelukt en mochten we op onze eigen matjes op de gang slapen, gratis! Niets zo mooi als het gezicht van de andere teams die stomtoevallig de laatste kamers hadden en ons zien liggen als ze hun kamer uitkomen....

Dag 7: Ankara - Middellandse Zee

Mooie rit door het binnenland van Turkijke, o.a. Cappadocie met besneeuwde toppen. Zoutvlaktes waar we heeen zouden gaan niet gevonden, bleek een gewone weg te zijn. Dan maar doorknallen naar de MIddellandse Zee want daar schijnt het 20 graden te zijn! We waren op zoek naar een slaapplek vlakbij de kust en besluiten de eerste de beste afslag te nemen. Hebben in totaal drie kwartier rondgereden op een megaindustrieterrein onder de dikke rook. Kunnen op geen enkele manier eruit om naar een dorpje te rijden, dus dan maar terug naar de snelweg. Worden wel moe, maar we besluiten door te rijden naar de kust. Niet te geloven dat we Arthur daar weer zien als we midden in de nacht aankomen, zo teovallig elke keer! We vinden een mooi plekje maar de politie vond dat minder mooi dus we worden naar een ander terreintje begeleid. We hadden wat hout voor en kampvuurtkje, dus het echte kamperen kan beginnen! Nog lekker wat te eten gemaakt en dan bedje klaarmaken.

Dag 8: Middellandse Zee - Aleppo

Bed sliep erg goed!! Prachtig wakker worden aan de Middellandse Zee, nu nog even met de autio's het strand op voor duik nummer 3. Hele dorp loopt uit om ons te bekijken. Lachen! Onze auto begint wel wat meer kuren te vertonen, dieseltank lekt nogal. Repareren we later wel. Auto start ook niet altijd dus accus' nog steeds niet echt denderend. Jeetje wat vergeet je veel als je een week later alles op moet schrijven, volgens mij haal ik van alles door elkaar! Maar het gaat om het idee, toch? Syrische grensovergang is erg moeizaam, hebben er in totaal 3,5 uur gestaan voor 5 auto's. Efficientie ho maar, officials zitten aan waterpijp achter het raam, TV knetterhard aan op de achtergrond. Vooral de autopapieren kosten veel tijd: verzekering, carnet de passage en belasting omdat we diesel rijden. In totaal zijn we 200 euri kwijt! En dat voor 2 dagen, en straks op de terugweg nog een keer voor 1 dag.... Het schiet niet echt op zo, we willen Aleppo nog bereiken en liefst nog wat verder. Syrie is duidelijk een ander land dan het wannabe-EU-Turkije! Ze rijden als dwazen, hier geldt het recht van de sterkste. De brandstofprijzen zijn een lachtertje, 10 cent per liter! Dan geeft het niet zo dat we lekken. We eten 's avonds wat in Aleppo en op het moment dat we de stad inrijden dondert onze dieseltank er half onderuit... Na het eten even met spanbanden vastzetten en hopen dat ie het houdt tot een garage. Leuk detail is dan wel dat we 's avonds nog eventjes gaan knallen door de modder.. Ik slaap al een tijdje en ineens word ik wakker in de modder, maar hier komen we voor! De Honda durft het niet aan, want het zijn echt diepe geulen vol modder. We zetten de auto hier maar neer en gaan morgen wel verder, dan is er ook wat meer zicht want het is nu pikkedonker. Het is inmiddels bijna 04:00 uur. Tweede nacht in auto!

Dag 9: Aleppo - middle of nowhere in woestijn..

We worden na 4 uurtjes slaap alweer gewekt door locals die waarschuwen voor de regen, dan komen we er helemaal niet meer weg. Oke spullen inpakken en wegwezen dan maar. Het is voor ons nu wel tijd om de auto te gaan repareren. Garage gezocht in een dorpje en daar hebben we met alle teams 6 uur gestaan. Ronald klussen met een paar mannen van de garage en de mannen van S.T.O.M. en Flex, en ik overal naartoe met mijn camera. Er staan hordes kinderen om de auto's heen en ze willen allemaal op de foto. Sommige mannetjes van de garage worden na een tijdje beetje viezeriken, willen zoenen geven en zeggen hele tijd I love you. Corine en Fernande zijn een tijdje uit beeld want die slapen in de auto dus Malou en ik zijn het enige vrouwvolk waar pak hem beet 50 mannen en kinderen 6 uur lang naar kunnen kijken en tegen kunnen praten. Heel vermoeiend maar wel een ervaring. Boven het bed dat in de garage staat hangen poster van een Osama-achtig typje met een grote explosie ernaast... Nu wordt het een beetje eng! Bij Daan in de auto gaan zitten met de deuren dicht helpt ook niet, want ze komen gewoon om de auto staan en op de ramen bonken. Ik voelde me een beetje Bokito, als ze gaan lachen val ik aan!! Ik stap toch maar weer uit want dit werkt ook niet en word door Hasn (jaar of 15) uitgenodigd om mee te lopen en foto's te maken. Hij geeft een hele tour door het dorp en uiteindelijk eindig ik bij hem en zijn ouders en broertjes en zusjes thuis. Ik kreeg net ergens thee aangeboden en nu werd er direct ook weer water opgezet. Vader vroeg of ik met suiker wilde, maar ik drink geen suiker in de thee. Komt mevrouw aanlopen met een dienblaadje met drie kopjes turkse koffie, zonder suiker!! En iedereen die mij een beetje kent weet dat je mij voor geen goud aan de koffie krijgt! Maar in dit geval kon ik het echt niet weigeren, dus daar ging ik dan! Mijn eerste kopje koffie en dan meteen turkse drab zonder suiker!! En na elk kokhalzend slokje blijven lachen!! Als alles gerepareerd is, schokbrekersteun geklust en dieseltank zo goed alos het gaat gerepareerd, kunnen we weer gaan. Nu het betalen nog.... Om een lang verhaal kort te maken: ze wilden meer geld en dat gingen wij niet geven. Alle auto's klaarstaan om weg te rijden, Ronald als laatste instappen en wegwezen! Maar goed dat we niet nog meer betaald hebben want hij lekt nog steeds...

We wilen nog wel een stuk rijden, dus duiken de woestijn in. Met een grote groep kunnen we lekker crossen in de woestijn die van de regen inmiddes modder is geworden. Mooi!! Het water komt dwars door de bodemplaat naar binnen zetten, en mijn slippers drijven in het water. Als we stoppen eerst even deur open om auto te laten plassen! Arthur nodigt onszelf uit bij Bedoeinen in de tent, wa geweldig. Met 18 man zitten wein de tent en kijgen we thee en wat te eten. Het meisje dat naast me zit bljft me de hele tijd aanstaren, en als ik terugkijk kijkt ze weg. Ook durft ze niet op de foto, wordt ze heel verlegen van. Wat leuk! Als het tijd is om te gaan besluiten we te splitsen want sommigen willen verder crossen door de modder en wij willen gewoon over de weg verder. Makkelijker gezegd dan gedaan!! Het is donker, het regent en wordt ook nog mistig. We raken compleet de weg kwijt, rijden met twee GPS/kompassen en twee kaarten en met zijn 10-en komen we er nog niet uit. Hopeloos!! Arnoud van mijn werk biedt hulp aan uit Nederland, via Google Earth. We rijden naar het westen, maar rest van groep is er van overtuigd dat we naar het zuiden rijden en er bijna zijn. Arnoud geeft instructies tot op de graad nauwkeurig, en het lijkt erop dat het nog een paar 100 km is naar Palmyra, ons einddoel van vanavond. We komen er niet meer uit en zetten de auto langs de kant van de weg want bijna iedereen valt in slaap achter het stuur.

Dag 10 : Syrische woestijn - Damascus

De ochtend begint goed: we weten de weg nu wel maar staan allemaal zo goed als droog. En benzinepompen staan niet op elke hoek van de straat. Rijden de hele tijd rondjes en er voorbij, want wij zoeken een mooi Shell logootje, maar het blijkt bij iemand thuis te zijn, gewoon uit barrels met een trechtjertje. NIet te geloven! Het blijkt ook nog alleen benzine te zijn, dus we zoeken vrolijk verder. We durven de doorsteek naar Palmyra niet aan, want misschen is daar helemaal nks. Eerstvolgende pomp blijkt geen diesel meer te hebbebn, en pomp erna ook niet. Wat een drama! Dan maar rechtstreeks naar Damascus en in het eerste grotere dorp alles volgooien, incl. jerry's. Bij de pomp staan tientallen mannen met hun jery' in de rij. Achteraansluiten? Niet dus. Hup, auto ervoor. Niet alle jerry's mochten vol want diesel raakte op,... We knallen door naar Damascus en komen daar aan het eind van de middag aan. Is geen offiicieel stoppunt in de route, maar komen toch ineens bijna alle teams tegen. Gelukkig zijn Johan en Friso van S.T.O.M. ook onderweg want het is veel minder gezellig zonder hun! We zijn allemaal hard aan een hotel met fatsoenlijke badkamer toe, en we staan allemaal 20 minuten onder de douche. Heerlijk! Hadden we wel even nodig. 's avonds eten in oude stad van Damascus en beetje op tijd slapen.

Dag 11: Damascus - Dode Zee

Nog een grensovergang vandaag, en het gaat allemaal heel voorspoeidg en de officials zijn heel aardig, maar ondertussen zijn we door al het papierwerk en 6 auto's toch weer bijna 3 uur bezig. We rijden zo snel mogelijk door naar de Dode Zee, maar vallen al snel weer stil, dit keer door de meiden van Aerodynamic die een kapotte aandrijfas hebben. Pech blijt ons achtervolgen deze dagen! Op naar het strand aan de Dode Zee voor barbecue op het strand en slapen aan zee. Andere teams zijn hier ook. Mooi avondje!

Dag 12: Dode Zee- Qatrana

We staan rustig op en nemen de tijd voor de Dode Zee, andere teams zijn inmiddels al weg. Leuke fotoshoot gedaan, en daarna terug naar Amman om de aandrijfas van de meiden te fixen Zijn zij gemaakt, gaan we even boodschappen doen en drank inslaan, vallen wij ook ineens stil. Stond in zijn stationair te draaien en na drie keer schudden houdt het op. Flinke tijd nog bezig geweest om hem weer aan de praat te krijgen! Diesel handmatig rondpompen en zelfs aan slang zuigen (Johan hoor, niet wij... ;-) en nog beetje onltuchten en hij doet het weer. Het is wel pas weer 16:00 als we uit Amman wegrijden. De woestijn in! Je wilt het niet geloven maar ook hier verdwalen we weer. Je kan beter op kompas rijden in een woestijn zonder wegen, dan in een woestijn waar wel weggetjes liggen, want daardoor raak je compleet in de war. Het weggetje kronkelt elke keer net de verkeerde kant op! In een steengroeve vinden we iemand die wel mee wil rijden om de weg te wijzen, maar die kan het zelf ook niet vinden! Okee, kamp opslaan en morgen weer proberen. Mooi kampvuurtje en barbecue, maar komen steeds wat enge gasten langs waarvan we niet weten wat ze willen. Eentje had net al een pistool in zijn auto liggen dus we willen ze ook niet al te snel wegsturen... Maar goed, we blijven wel Nederlanders dus als het eten klaar is om op de barbecue te gaan vraagt Lex vriendelijk maar toch wel dringend of ze weg willen gan want met willen nu met de familie alleen zijn. Ze hebben er in totaal denk ik een half uur rondgehangen, maar ze gaan nu inderdaad weg. Gastvrij van ons!! hihi. Weer een supermooie barbecue met grote spiezen vlees.

Dag 13: Qatrana - Wadi Rum

Wakker worden in woestijn is echt prachtig, niks te zien om je heen! Die zelfde gasten van gister komen weer langs, maar volgens mij hebben ze geen kwaad in de zin. We pakken rustig in en gaan daarna beetje crossen in het zand, en gasten doen lekker mee. Mooie filmpjes gemaakt! We willen vandaag toch wel naar Ptera dus kiezen voor de snelweg. Zitten dus nu in Petra en gaan zo verder rijden naar Wadi Rum. Als het goed is zijn dan echt alle teams bij elkaar! Ronald is nu weer naar een garaga, ingewikkeld verhaal dat ik niet helemaal na kan vertellen. Maar de aansluiting met de dieseltank lekt nog steeds en de accu's laden ook niet goed. Lijkt een accu ontploft te zijn.... Ben benieuwd hoe lang de auto het vol blijft houden!

Tot zo ver weer een update, weet niet wanneer de volgende komt! We gaan met dezelfde teams terugrijden, in twee weken, leuk!! Moeten de route nog bepalen, maar gaan in ieder geval langs de kust bij Kroatie en omgeving. We gaan voor zoveel mogelijk landen!

De rest van het verslag volgt ooit nog een keer!