Daar boven op de berg....

Al na 1 dag zijn we erachter dat we het boek Oman Off-Road Explorer maar beter serieus kunnen nemen.... Het boek is acuut verplaatst van het hokje geweldig-als-je-drie-jankende-kinderen-op-de-achterbank-hebt naar nou-nou-das-niet-voor-mietjes. Boven op de berg van Qiyut staan wij nog harder uit te puffen dan de auto zelf. Ronald van het sturen en ik van de verwoede poging mijn camera stil te houden.


De dag begint plat, met de grensovergang naar Oman en een lang stuk snelweg waar geen enkele boom meer te bekennen is sinds we de Emiraten hebben verlaten. Het is moeilijk voor te stellen dat we straks een week in de bergen zitten want er is geen heuvel te zien. Eenvoudige route #5 met stadjes, historische attracties en prachtige verborgen verrassingen moet ons volgens Explorer het gevoel geven dat we op het platteland rijden. Uhuh. Zodra je even knippert met je ogen mis je de zandweggetjes die in de kaart getekend staan als dikke gele weg en staan we ineens in de wadi terwijl ik nog kruispunten aan het zoeken ben. Dit is dus een wadi. Dat opgedroogd geloof ik wel, maar om die rivierbedding te zien moet ik harder mijn best doen. Een smal kronkelweggetje leidt naar het begin van de Wadi Damm hike. En nu we hier toch zijn kunnen we ons net zo goed even afmatten door met 40 graden twee uur lang over rotsen te klimmen. Op slippers want we zijn geen mietjes.
Ook Marlies niet, die de sandalen draagt die Hannelores enkel hebben gebroken.

We hebben de hele wadi voor onszelf. Dat het echt off the beaten track is bewijst het touw dat halverwege aan een glad gesleten rots bungelt om toeristen verder te helpen. Volgende keer toch maar echte schoenen aan. Dan duikt er uit het niets een Omani op die met ons mee begint te lopen. Acuut word ik zenuwachtig voor het poeltje waar we naar op weg zijn en waar ik dus niet meer zomaar in mijn bikini in kan plompen. Maar de drang naar verkoeling en mooie foto’s wint. Als we aangekleed zijn is hij net zo plots weer weg als hij was opgedoken. Uniek.

Wijzer na een ochtend vol gemiste afslagen nemen we nu elke inrit die iets weg heeft van een graded track op zoek naar de graftomben van Al Ayn. Opgestapelde stenen in de vorm van bijenkorven, volgens Unesco de meest complete collectie nederzettingen en necropolissen uit het derde millennium voor Christus. Vraag me af hoelang nog want bij elke stap die je zet glijden de stenen onder je voeten vandaan.

Plankgas richting Qiyut want zoals altijd gaat het al schemeren terwijl we nog een eindje moeten. We willen op de berg bij Qiyut slapen. En omdat we na eenvoudige route #5 nu wel tot de gevorderden gerekend mogen worden gaan we voor steile route #7 voor off-road aficionado’s. Hoe moeilijk kan het zijn.
De luttele 29 km kosten ons uren.
De Padvinder heeft het zwaar op de ruige track en de focus van de videocamera ook.
Dit is briljant! Maar wanneer zijn we boven? Het is zo donker dat we niet eens merken dat we over de top van de berg weer omlaag rijden. Dat kale stukje was dus toch de kampeerplek.
Godzijdank heb ik mijn -20° slaapzak bij me.