Het dak van Oman

Zoals Amerika een replica van vrijwel elk historisch hoogtepunt in de wereld heeft, zo heeft Oman een eigen ‘Grand Canyon’. Hij ligt in het Hajar gebergte en trekt ondanks de geweldige uitzichten lang niet zoveel bezoekers als het origineel. Onze trip begint in de canyon zelf met een ruige track door Wadi An Nakhur, met recht ‘het hart van het beest’ genoemd. Dit is Oman zoals ik het me had voorgesteld: groene palmen, roodbruine bergen, kleine Arabische huisjes.

Aangenaam verrast ben ik nog steeds door de rust in dit land. Meestal staat een vermelding in een reisgids gelijk aan gelijkgestemde reizigers om je heen. Maar vooralsnog zijn we overal alleen, afgezien van de sporadische local die voorbij komt. De Pathfinder sukkelt rustig over de grove keien en stopt elke vijftig meter even voor wat foto’s van weer net een ander uitzicht.

In het dorpje Al Hajir worden we tegemoet gerend door twee meisjes die in het raam van de auto hangen voordat we er erg in hebben. Ze verkopen zelfgemaakte sleutelhangers van schapenwol. Gevoelig voor hun charmes en onder de indruk van hun creativiteit kopen we er van allebei een. Want we kunnen niet een van de twee meisjes voortrekken natuurlijk… Gedurende de rest van de reis zullen we nog vaak deze hangers voor ons neus gewapperd krijgen want dit wordt door elke Omani vrouw gemaakt.

Aan het eind van de 7 km lange route ligt het dorpje An Nakhur. Hier zouden 80 mensen in zes families moeten wonen. Ik hijs me weer in mijn lichaamsbedekkende kleren en we lopen het dorpje in, wat die naam eigenlijk niet mag hebben.
Uitgestorven.
Of het is siësta, of die zes families zijn ‘m gesmeerd. Dan maar een zelfontspannerfoto bij de auto maken want we moeten toch iets nu we hier zijn. Ik druk per ongeluk op de panic button van de autosleutel waardoor de auto als een wilde begint te toeteren.
Weg rust. Hallo inwoners.
Als een opgeschrikte mierenhoop komen er mensen aangelopen. Net nu ik mijn lange mouwen weer had uitgedaan want comfortabel is dat niet in deze temperaturen. We worden uitgenodigd door een gezin voor een potje koffie met dadels. Mijn tweede kopje koffie sinds die klusdag in de garage in Syrië. Nog altijd even vies maar ik kan het aardig wegkrijgen met die dadels. We leren dat de kinderen elke dag naar schoolgaan in het dorp buiten de wadi. Elke dag die doodvermoeiende track, heen en weer. Ze spreken goed Engels. Of we echt niet een geitenhaartapijt willen kopen. Nee echt niet, ze zijn echt niet mooi. Tijd om te gaan.

Een lange geasfalteerde en later onverharde weg brengt ons bovenop de hoogste berg van Oman: Jabal Shams, de Zonneberg. Met een prachtig uitzicht over de canyon en de rest van het Hajar gebergte zien we ruim 2000 meter onder ons de tapijten in An Nakhur hangen. Onze slaapplaats deze nacht is een beschutte plek op de top van Jabal Shams. Op het dak van Oman met een geweldig uitzicht, zonsondergang en sterrenhemel. De ultieme kampeerplek, beter dan dit wordt het niet.