Kilimanjaro

Top Kili in zicht! (Door Ronald)

4 juli 2008

Bij gebrek aan een computer met internet op de Kilimanjaro zal ik jullie even up-daten over de trip van Lies. Na eerst al een week in het Get Real kamp te hebben gezeten zijn ze vorige week richting het basiskamp voor de beklimming van de Kili gebracht. De eerste tochten waren goed te doen, dagelijks niet meer dan 4 uur lopen en niet zo heel steil. Op 3700 m was alles nog redelijk oke ondanks die paar dagen dat ze ziek was geweest in het Get Real kamp. Die nacht slaapt ze echter beroerd en voelt ze zich niet heel erg lekker. Woensdag zijn ze toch naar de volgende stop gegaan en 's middags in de hut op 4700 m aangekomen, het laatste station voor de top. Vandaar zal 's nachts de klim naar boven beginnen. Het laatste punt waar we elkaar nog even kunnen spreken en succes wensen. Lies is dan eigenlijk al ziek: misselijk, hoofdpijn en geen trek in eten: typische symptomen van hoogteziekte. Toch een paar paracetamolletjes naar binnen en 's nachts het bedje uit. Dit laatste stuk staat bekend als het zwaarste deel omdat de paden zeer steil worden en je door het gebrek aan zuurstof niet optimaal functioneert. Samen met Meindert loopt ze 3,5 uur omhoog tot de buikpijn en hoofdpijn haar dwingen te stoppen. Ook Meindert voelt zich niet goed en beide keren ze op 5150 m om om terug te gaan naar de hut op 4700 m. Hier konden ze nog even slapen voordat de anderen terug kwamen en iedereen terug ging naar de "veilige" 3700 m. Vandaag zal ze weer terug in het stadje Moshi zijn en kunnen bijkomen in een relaxed hotelletje. Dan nog twee weken safari en Zanzibar! Mooie dingen!

Beklimming Kilimanjaro

4 juli 2008

Meestal is impulsief zijn best leuk. Soms echter vraag ik me later af wie dit achterlijke idee heeft verzonnen. Zo ook de beklimming van de Kilimanjaro, voor intimi - en daar reken ik mezelf nu toe - 'Kili'. Voor mensen met een goede conditie en enige voorbereiding goed te doen. Die conditie is best aardig vind ik zelf en die voorbereiding inclusief de aanschaf van het meest dure spul mocht er ook best zijn. De 'onbedwingbare' gaan wij dus gewoon even bedwingen. Nee nee we onderschatten het niet maar we moeten het nou ook weer niet meer gaan maken dan het is.

Goed: dag 1. Start bij Rongai gate op de grens met Kenia na 4 uur stuiteren in de bus met onze 10 (!!) mannetjes personeel. Omdat de 6 dragers die we hebben te weinig blijken komen er nog twee dragers bij. Dus: gids, assistent gids, kok, opdiener en 8 dragers. 12 man personeel met zijn 3-en..... Het looptempo ligt laag in verband met harde stijgen en aanpassen aan de hoogte, de zon schijnt hard en mijn tas is zwaar. Nu al moet ik eraan wennen dat Meindert en Pieter niet van plan zijn terug te praten als ik wat zeg. Oeh dat gaan een zware 6 dagen worden. Pratend ben je namelijk zo boven, zwijgend ga ik bij elke stap nadenken hoe zwaar het wel niet is. We gaan van 1500 m naar 2000 m, maar een paar uurtjes lopen en we zijn al in het kamp. Het eten: drie gangen, geserveerd op een kleedje op de campsite. Ik heb de luxe van een eigen tent, al is het zeil van zo'n tent erg dun als er in de tent naast me gesnurkt wordt... Ik ben absoluut geen kampeerder, dus het is voor mij even wennen. Heb gelukkig extra Therm-a-rest matje bij me om nog een beetje fatsoenlijk te kunnen liggen.

Dag 2: van First Cave naar Second Cave. De gids wil van de SNP-route afwijken omdat die lang en zwaar is. Wij kiezen uiteraard voor kort en minder zwaar. We zijn hier niet om te wandelen, we zijn hier voor de top. Ontbijt: 3 gangen beginnend met Brintapap, dan omelet en worst en getoaste boterhammen en toe fruit. En dan hebben we uiteraard al thee in ons tentje gehad. De beklimming gaat nog steeds prima, al krijgt Pieter last van zijn rug en denkt er al over om terug te gaan. Gelukkig kan de gids hem overtuigen mee te gaan naar Kibo (dag 4) omdat we tot dan geen telefoonbereik hebben en er dus niets geregeld kan worden voor hem. De route is mooi, er lopen vrijwel geen andere toeristen en we raken gewend aan het tempo. de afstanden zijn kort, maar door het tempo van ca. 2 km/h ben je al snel 2 a 3 uur aan het lopen. Om te wassen krijg je een teiltje warm water en zeep, toiletten zijn houten huisjes met een gat, en verder is er dus geen stromend water of elektriciteit, dit is echt kamperen. Zodra de zon onder gaat wordt het ijskoud, dus we liggen steeds om 19.30 op bed.

Dag 3: van Second Cave naar Third Cave (wat een verrassende namen). het wordt iets pittiger en het landschap verandert. We worden volgestouwd door de kok want het is belangrijk dat we veel eten. Dus 3x per dag drie gangen. Ook vandaag lopen we maar erg kort, we stijgen van 3000m naar 3900m. Bij gebrek aan terugpraten heb ik mijn Ipod maar ingeschakeld, heb ik nog een beetje afleiding. Het gaat mij steeds beter af, en afgezien van af en toe een beetje hoofdpijn voel ik me prima. We moeten vandaag iets hoger lopen dan dat we slapen vanwege de hoogte. na de lunch dus nog een stukje verder. De gids snapt ons niet altijd en die 4400 m die hij ons vertelde (en die ik iedereen in NL heb verteld omdat we daar eindelijk weer even bereik hadden) klopte voor geen meter bleek later en was hooguit 4100 m. Die nacht begint voor mij de ellende. Het eten ging er al niet echt lekker in, na twee kommen soep en twee pannenkoeken kwam er nog een complete schaal pasta met saus, en dat was echt teveel. Ik heb de thee niet eens afgewacht en ben direct mijn tent ingegaan. Fout. Altijd eerst plassen, want we krijgen hier liters vocht binnen. Dus na een uur alweer eruit in het donker om te plassen. Ik slaap slecht vanwege hoofdpijn en misselijkheid en word na 4 uur weer wakker om weer te plassen. En nu is het buiten echt koud en in mijn slaapzak lekker warm. Okee het moet maar. Weer eruit. 3 uur later word ik kotsmisselijk en met gigantische buikpijn wakker. Oei. Nu gaat de struik naast mijn tent niet volstaan. Ik zal naar die smerige WC moeten, honderd meter verderop over een smal paadje tussen de struiken en stenen door. Heb wel een half uur liggen twijfelen. Zal toch echt moeten want zo kom ik de nacht niet door. Eerst al zaklamp kwijt. Hondsberoerd die hele tent afgevoeld, lag hij in mijn slaapzak. Na de WC geprobeerd over te geven om van misselijkheid af te komen. 4 uur 's nachts, temperatuur rond het vriespunt. Wat een ellende. Niet gelukt, terug naar de tent. Mijn zaklamp was veel te zwak en ik kon voor geen meter de tent meer vinden. Heb gefrustreerd tussen alle tenten gelopen die alle kleuren hadden behalve groen. Een nachtmerrie, dacht dat ik gek werd. Volgende ochtend nog steeds beroerd, zie het niet zitten om verder te gaan. Schijt aan die hele Kili, ik wil slapen. Toch maar wat ingenomen en mezelf naar Kibo gesleept, wat wel weer beter ging.
Tocht naar Kibo was ook niet zo lang, dus waren rond 12:30 op 4700 m bij Kibo hut. Het startpunt voor de summit night. Middag slapen, om 17:30 eten en dan weer verder slapen. Meindert en ik zijn stiknerveus en dat wordt niet minder als we de berg zien. Dit is een grap? We kunnen toch niet serieus daar gaan lopen vannacht? Ja wel hoor, zigzaggend anders is het te steil. Teeeeering dit wordt een regelrechte ramp. Meteen om 18:00 weer ons bed in want om 23:00 worden we gewekt voor thee en om 0:00 vertrekken we. Ik voel me goed als ik de tent in ga, het is ijskoud en natuurlijk moet ik na een uur ontzettend plassen dus dit keer maar gewoon uit mijn binnentent hangen en zorgen dat ik niet naar binnen pies... Ga toch echt niet naar buiten nu in de -10. Het waait als een gek en de moed zakt me in mijn schoenen. Hoop dat ik me goed voel als ik wakker word. Helaas. Weer misselijk. Neem weer een tabletje in en hoop het beste. Outfit boven: twee lagen Icebreaker thermo, fleecetrui, Geusjescapuchontrui en ski-jas. onder: thermo-ondergoed, twee broeken en wind-/regenbroek. Twee mutchen en twee capuchons. nee hoor dit is echt voldoende, stik van de hitte.

En dan gaan we. Voetje voor voetje recht omhoog. Snelheid: minder dan 1 km/h. en proberen te eten. Om afleiding te hebben ga ik stappen tellen. Ik hou het vol tot 2000. Mijn IPod kon de kou niet aan dus daar heb ik ook niks aan. En praten kan al helemaal niet. 6 uur te gaan, en nog 2 uur als we door willen naar Uhuru Peak. Ik probeer niet aan de tijd te denken. Af en toe komen er al mensen terug. Ik heb al de hele nacht buikpijn dus ik neem mijn tweede Ibuprofen in. Dit moet mijn laatste zijn, anders is het niet verantwoord. Ik loop gestaag verder en blijf last houden van mijn maag. Eten lukt me niet meer want kouwen kost te veel energie. Ik voel dat alle energie uit me loopt en ik steeds slapper wordt. Als we pauzeren is het niet langer dan 3 minuten anders koelen we teveel af. Dit houden we drie uur vol. Dan ben ik op. Ik word misselijk en krijg hoofdpijn ondanks de Ibuprofennen. Voor mij het teken dat ik terug moet. Zitten op 5050m. De gids vraagt of ik nog naar Hans meyer punt kan op 5150. Dat moet kunnen. Hij neemt mijn tas en neemt me mee aan de arm. Wat een vreselijke 10 minuten. Bovenaan stort ik in. Het blijkt dat Meindert zich ook beroerd voelt. Hier houdt het voor ons allebei op. De gedachte aan nog 3,5 uur op deze manier verder is een nachtmerrie. Waar doen we dit voor? Wat doen we onszelf aan? zo snel mogelijk terug alsjeblieft. Dit duurt nog 1,5 uur en nu blijkt ook hoe steil de toch naar boven was, want naar beneden is ook een crime. We worden alleen maar misselijker. Vreselijk is dit. Om 5 uur kunnen we ons bed in, hondsberoerd en geen moment spijt van ons terugkeren. Zodra ik op bed lig val ik als een blok in slaap en word een paar uur later als herboren wakker. Ontbijtje erin en gaan met die banaan. Heb nog steeds geen spijt van het teruggaan. Moet toch naar mijn lichaam luisteren. Nu nog drie uurtjes afdalen naar Horombo op 3700 m. We gaan via de Marangu route, de toeristische route en zo breed als een snelweg, weer omlaag. Kan nu eindelijk gaan genieten van het uitzicht want de laatste dagen heb ik niet verder vooruit gekeken dan 1 meter. In Horombo eten we weer popcorn en kan ik weer bellen. We raken niet uitgepraat over vannacht.

De laatste dag is van Horombo terug naar de gate, van 3700 m naar 1000 m denken we, maar later blijkt dat de gate op 1980 m ligt. Maar wel 18 km lang afdalen over bospaadjes. Na het fooienritueel voor onze 12 man personeel rennen we zo ongeveer naar beneden om zo snel mogelijk in ons hotel met warme douche te zijn. Denk dat de gids niet blij was met zijn fooi want het busje staat niet klaar en moet nog helemaal uit Moshi komen. Of we even anderhalf uur kunnen wachten. Mijn knien doen pijn en ik wil naar die douche! Voor niks zo gerend. Gefrusteerd zien we toe hoe anderen hun certificaat voor het behalen van de top krijgen. Ben nu al vergeten hoe beroerd ik me voelde en vraag me af of ik te snel heb opgegeven, te weinig heb getraind of gewoon echt een zwak meisje ben zoals Plopperdeplop mij tijdens de Challenge al meedeelde. Nog wel even een T-shirt shoppen zodat ik tenminste nog iets van die berg heb....

En toen zat het avontuur erop! Terug in het hotel met eindelijk weer stroom en stromend water. Ik neem meteen een massage want alles doet zeer. Overal blaren en ik kan geen stap meer zetten. Vanavond pizza eten!! En internetten! Kan niet wachten.

Arnoud responded:

Nou ondanks sms contact toch maar even een reactie, want anders krijg je er maar geen. Ondanks dat de top niet is bereikt toch een hele prestatie. Hoogteziekte zegt niets over de prestatie an sich. Des te beter je conditie des te beter kan je het stijgen verwerken en daarmee de kans op hoogteziekte beperken. Maar zelfs al heb je een hele goede conditie als je te snel stijgt kan het je vellen en doe je er niets aan. Dus absoluut geen wanprestatie hoor. Die dicussie wil ik wel voor je opnemen hoor tegen die Plopperdeplop. Indien je meer tijd hebt om te acclimatiseren was het gewoon gelukt. Maar die tijd heeft zo’n reisorganisatie niet ingepland, het moet zo snel mogelijk, want het is gewoon geld verdienen.

Nou in ieder geval een prestatie die velen je niet na zullen doen.

Groeten,

Arnoud