Het recht van de grootste

Laat ik openen met wat cijfers: Qatar heeft het hoogste aantal verkeersongelukken ter wereld. Hoeveel precies, daar durft niemand zich aan te wagen, maar het komt erop neer dat 80% van de chauffeurs tenminste één ongeluk heeft gehad in de laatste 3 jaar. Het aantal verkeersdoden is ongeveer vier keer zoveel als in Nederland, wat dan op zich wel weer meevalt. Er is een studie gedaan naar het rijgedrag van 4x4 chauffeurs waaruit bleek dat deze groep meer overtredingen en fouten maakte dan chauffeurs van kleine auto’s (wat hier klein wordt genoemd zijn de grotere auto’s in Nederland), en dat ze veel vaker agressief rijden, te hard en zonder gordel. In Qatar zijn dat 9 van de 10 keer Toyota Landcruisers. We kijken niet gek meer op als er weer een over de rotonde is gevlogen.

Ook wij hebben een 4x4, naast de Civic waar Ronald mee naar zijn werk rijdt. Beetje decadent, maar openbaar vervoer is hier verre van goed, mijn werk is links en dat van Ronald rechts en zonder 4x4 kunnen we alleen maar naar de duinen zwaaien in het weekend. Maakt mij dat meteen ook een agressieve chauf? Ja. Want met mijn keurig nette Nederlandse en enigszins wijvige rijstijl had ik op dag één een auto achterop. I had to learn it the hard way. Discrimineren doe ik niet aan, maar je leert hier wel snel het gedrag van mensen in te schatten aan de hand van hun nationaliteit. Met een duur woord heuristische informatieverwerking. In dit geval was het een chauf uit het Indiase subcontinent. Engels: niet optimaal, rijstijl: ‘ik niet kijken, jij niet zeiken', schuldvraag: altijd schuldig (al vinden ze zelf van niet). Als immigrant uit het Indiase subcontinent (voor het gemak in het vervolg allemaal onterecht over één kam gescheerd onder de noemer Indiër) sta je nou eenmaal onderaan de Qataarse voedselketen. Wel al mijn eerste bijdrage aan de ongevalstatistieken. Sindsdien gaat het gas erop en een rondje extra over de rotonde onder het genot van hard getoeter als er weer iemand op de rechterbaan naar links moet. Met mijn groot licht seinen om kleintjes van de linkerbaan af te drukken ben ik ook goed in geworden. Landcruisers moet je mee oppassen want als je een Qatari in een slechte bui treft kan je met een beetje pech je verhaal gaan doen bij de politie of meteen je koffers pakken. Rijstijl: ‘jij moet wijken of ik ga zeiken’. Schuldvraag: nooit schuldig.

In de Civic kan je een wat minder grote bek hebben en word je wat sneller van de weg geduwd dan in de Pathfinder. En zo had Ronald dus ineens een bus in zijn zij. Zelfde categorie ‘ik niet kijken, jij niet zeiken'. Zowaar een chauf die schuld bekende maar wel een Civic in de kreukels.

1 - 1.

Mijn beurt weer. Op weg naar huis van de kapper/salon rijd ik met mijn voeten in nagellak-droog-slippers (…) keurig op de rechterbaan een rotonde op om rechtsaf te slaan, wanneer er wederom een auto achter mij wat zwarte lak mee naar huis wil nemen. Met de nadruk op áchter. Weer eentje uit de reeks subcontinent, we hebben bijna kwartet. Uit het repertoire bullshitsmoezen kwam deze keer dat ik toch van achter kwam. Ja, vóór de botsing ja, op de réchterbaan, en als jij gewoon op jouw middelste baanje was gebleven was er niks aan de hand geweest. Maar als jij zonder te kijken naar rechts gaat, ja, dan wil je nog wel eens een andere auto tegenkomen. En ik ben de blanke èn vrouw dus de politie staat sowieso aan mijn kant. Fijne regelgeving trouwens dat je je auto moet laten staan op de plek van het ongeluk totdat de politie komt. Midden op de rotonde dus. Op mijn nagellak-droog-slippers.

Vorige maand, ruim een jaar na aankomst in Qatar, hadden we dan toch kwartet. Onder het mom van ‘waarom stop je?’, ‘Nou ik kom bij een rotonde aan en daar rijden andere auto’s op’ had Ronald weer een Indiër achterop.  Op de leenauto onderweg naar de garage waar de Nissan stond voor reparatie van de twee eerdere schades….

Onveilig? Nee dat voel ik me niet meer hier in het verkeer. Asociaal? Ja naar Nederlandse maatstaven behoorlijk. Leuk? Ja best wel!