Schoonmaken is erg moeilijk

In Nederland waren we al van die luie donders die geen zin hadden om na vijf dagen werken ook nog te moeten schoonmaken in huis, en dus hadden we daar een dame voor die elke week voor ons kwam poetsen en strijken. Hier in de woestijn is het stof niet uit huis te houden dus wordt het nog eens vele malen sneller vies dan in Nederland. Fulltime personeel zoals veel expats dat hier hebben gaat ons een beetje ver, maar twee keer per week komt er iemand een ochtendje schoonmaken. Nummer drie al sinds we hier wonen.

De eerste moest altijd opgehaald en weggebracht worden, en kon alleen in het weekend. Gevolg: in het weekend op de bank zitten toekijken hoe iemand loopt te poetsen en boenen. Nummer twee kon wel tijdens werktijden, maar werd ineens gedeporteerd. De reden is ons tot op de dag van vandaag niet duidelijk maar het had iets te maken met een strafzaak waar ze in verwikkeld was.

Het vinden van weer een opvolgster was  lastiger. Na een Arabisch meisje in zwart gewaad waar geen woord Engels uit kwam, kwam onze buurman met een kerel aanzetten. Hij kan goed schoonmaken, maar doet niet aan strijken. Okee, let’s see. Ik in mijn beste Jip en Janneke Engels een briefje schrijven met wat instructies:

• Kleren afblijven, gewoon laten liggen.
• Keuken goed schoonmaken, ook afwas.
• Vloer eerst stofzuigen, dan dweilen. Niet lachen, dit is bijzonder onlogisch voor de mensen hier.

Toen ik thuis kwam uit mijn werk was hij nog steeds bezig. De nieuwe felblauwe (dure!) theedoek die ik de hele avond had laten weken zodat hij niet af zou geven in de was, lag als een bruine dweil op de vloer. De vloer was een smerige vetvlek geworden, keuken was nog even vies als ervoor inclusief alle afwas en alle strijk lag gekreukeld opgevouwen op een stapel. Geen woord van het briefje gelezen dus. Ik heb zelf maar even de dweil over de vloer gehaald want mijn voeten bleven aan de vloer plakken.

Ronald nam geen genoegen met zijn halve prutswerk en had hem – zonder dat ik dat wist – nog een keer besteld voor de volgende dag voor een herkansing. Prima, maar ik had graag wat spullen in veiligheid gebracht van te voren. Zoals de blauwe theedoek die net weer schoon uit de was kwam en dus mooi wéér bruin op de grond lag. De vloer was weer even smerig als de vorige dag en de keuken was nog steeds niet gedaan. Alle fotolijstjes hingen scheef, want Ronald had gevraagd of hij alle randjes kon afstoffen. Het leek erop dat hij een soort Arabisch eau de cologne als schoonmaakmiddel had gebruikt. Bedwelmend bijna, het huis stonk er de volgende dag nog naar. Deed me meteen denken aan heel lang geleden, toen ik een schoolvriendje op bezoek had wiens trui zo onwijs naar wasverzachter stonk dat alle ramen werden open gezet zodra hij weer bij zijn moeder in de auto zat. De afwas heb ik dus maar even uitgelegd, en ik hield mijn hart vast na de vraag of hij daar de felpaarse lavendelzeep voor moest gebruiken. Hoe groot was mijn verbazing toen het hele aanrecht leeg was na een kwartier. Toegegeven, als hij het eenmaal snapt is hij zo slecht nog niet. Of wel? Ik doe de kastjes open en zie de hele afwas zeiknat op elkaar gestapeld als een gammele toren.

Ik heb snel een advertentie op internet geplaatst en een week later hadden we gewoon weer een Filippijnse dame die het wèl begrepen heeft.