Een rustig eerste dagje, of niet?

“From here only going down?” Mooi, dan gaan we er hier uit. We staan op het hoogste punt van de bergrug tussen de oostkust en de westkust van het eiland Cebu.  Om ons niet meteen in de stedelijke chaos van Cebu te storten hadden we een busje geregeld dat ons enige kilometers op weg zou helpen, en met name de bergen over. Compleet ongetraind en niet gehinderd door enige kennis van het landschap beginnen we aan onze eerste afdaling. Van alle kanten kinderen die al hello!! –roepend naar ons zwaaien en een lekker vaartje van 40 km/h. Prima plan, zo’n fietsvakantie!

Vanaf Toledo dalen we langs de kust af naar Moalboal. “A nice and easy stage, almost everything is flat and asphalt,” zo zegt onze gids ‘Cycling Philippines’. Precies wat ik me bij een kustweg voorstel. Maar na een tijdje beginnen we ons af te vragen wanneer dat vlakke dan precies begint. Voorlopig gaat de weg omhoog of omlaag. Het tweede veelal als gevolg van het eerste en helaas drie keer zo snel voorbij. Maar we fietsen en daar kwamen we voor.

De weergoden weten inmiddels dat ik van regen hou sinds we in Qatar wonen dus we krijgen een nat welkom. Eerst een voorspel, en als we na vijf minuten onder de boom vinden dat het droog genoeg is om verder te rijden, het hoofdprogramma. In de 300 meter naar het eerstvolgende afdakje zijn we doorweekt. Maar we kwamen hier niet voor de zon en zolang de inhoud van de tassen het een beetje droog houdt blijven we lachen.

Ook hier is het Give a smile, get a smile, en zo staan we ineens middenin een processie voor de lokale dorpsheilige. Wagens vol mensen die uitbundig zwaaien en roepen passeren ons en we roepen enthousiast terug. Verderop staat het publiek langs de kant nog na te genieten van de zojuist voorbijgekomen wagens, niet wetende dat het hoogtepunt nog moet komen. Twee verzopen witneuzen op een fiets met een feloranje kar erachter. Hun dag is weer goed en de onze ook. Denken we.

Volgens de kaart moeten we alsmaar rechtdoor blijven fietsen langs de kust. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan als bomen het zicht op de zee belemmeren. Maar zolang er geen grote afslag naar rechts komt moet het goed gaan. Nog een kilometer of 25 tot onze eindbestemming Moalboal, wat doortrappen wordt als we daar voor donker willen zijn.

Een langere klim volgt, een waar geen einde aan lijkt te komen. Ik stel acuut mijn mening over het boek bij en pieker al trappend over de rest van de reis, die minder flat and easy wordt volgens het boek.  Zodra ik onder de 7 km/h zak ga ik lopen, uit kosten-baten afwegingen. Als de weg ook nog onverhard met puntige stenen wordt stapt ook Ronald van zijn fiets. Voor de zekerheid toch maar even aan passanten vragen of we nog steeds richting Barili rijden, een dorp 20 km voor Moalboal. Ja hoor, nog 20 kilometer. Omdat dat volgens de kaart maar 5 km zou moeten zijn en ik inmiddels een klein jaar ervaring heb met Filipino’s concludeer ik dat deze passanten geen idee van afstand hebben. En de volgende ook niet.

Het wordt snel donker, wat als nadeel heeft dat de auto’s je niet meer zien en dus de veiligheid hard achteruit gaat, maar als voordeel dat je niet kan zien hoelang je nog omhoog moet fietsen. We zijn een uur en vijf kilometer verder en nog geen Barili in zicht. 64 heuvelachtige kilometers op de eerste dag gaan je niet in je kouwe kleren zitten, dus we stoppen voor wat serieuze besluitvorming. Onze GPS vertelt ons dat we steeds verder bij de kust vandaan rijden, hij vertelt er alleen niet bij waar het fout is gegaan. Duidelijk gevalletje van die wegen naar Rome. Het plan is om een busje aan te houden zodat we vanavond toch Moalboal halen en een biertje kunnen drinken, wat in nietszeggend Barili een stuk lastiger wordt.

Voor geld is alles altijd wel te koop in dit soort landen, maar hier niet. Elke pickup rijdt hard voorbij. Het vrouwtje van het naastgelegen eetstalletje met de Hollandse naam Milk Station doet hard haar best om ons duidelijk te maken dat echt alleen de Ceres bus zal stoppen en naar Moalboal rijdt. En die komt over twee uur. Net als we een lift hebben geregeld staat de Ceres bus voor ons neus, een uur eerder dan voorspeld en propvol. De fietsen worden bovenop gegooid. Het is dat de mensen te schijterig zijn om het te vragen, maar je ziet ze allemaal hetzelfde denken: hoe komen er in vredesnaam twee toeristen met een fiets in het pikkedonker op deze godvergeten bergweg verzeild??