Ronald de Barmhartige

Bij de fietsenwinkel in Cebu geldt betaald parkeren. Niet met een betaalautomaat met grote blauwe P, maar met een mannetje. Een mannetje dat onze chauffeur meermaals om parkeergeld vroeg, maar wat onze chauffeur eerst van zijn rijke blanke klanten moest zien af te troggelen. Aangezien Ronald in de weer is met het vervangen van mijn fietsband en andere essentiële zaken voor het slagen van deze reis, laat de chauffeur tegen mij terloops vallen dat hij parkeergeld nodig heeft. Nou laat ik op vakanties het uitgeven van de pecunia meestal aan Ronald over. Omdat één schatbewaarder altijd handiger is dan twee, omdat hij betere prijzen weet te regelen dan ik, maar vooral om niet continu te hoeven zien hoe snel het geld verdampt. Dus beide heren zullen moeten wachten.

Ook een arme zwerver heeft de aanwezigheid van twee rijke blanken in zijn bedelwijkje opgemerkt. Zodra we een stap uit de auto zetten komt er een handje naar me toe. Principieel zijn wij beiden tegen het aanmoedigen van bedelen, dus ik weet hem succesvol af te wimpelen.

Als we teruglopen naar de auto vraag ik Ronald om de muntjes die sinds eerder die dag in zijn broekzak zitten. Voor het parkeren. Op dat moment loopt daar nog steeds de bedelaar, vol hoop en geloof in God. In een flits van een seconde graait Ronald een handvol muntjes in zijn zak en legt ze zonder om te kijken in de hand van de bedelaar.

Nee dat was niet de parkeermeneer.

Dat was wel al het kleingeld van de twee rijke blanken, dus als de chauffeur vandaag nog geld wil verdienen zal hij zelf voor het parkeren moeten betalen…