Maria moest eens weten

De Filippijnen is het enige land in Azie dat overheersend gristelijk is. Met bijna 90% gristenen en een handjevol Moslims en inheemse gelovigen zijn kerkjes en heiligenafbeeldingen niet uit het straatbeeld weg te denken. Op Siquijor ligt een dorpje met de uberheilge naam Maria, en dat ligt toevallig op de route van ons rondje Siquijor.

Het bord dat ons welkom heet in Maria is gesponsord door een bierfabrikant en toont een man met in beide handen een biertje. De kerk, ‘Ave Maria’, heeft al jaren geen onderhoud gehad. De dorpelingen lijken zich er niet druk om te maken. Wordt de kerk überhaupt wel gebruikt? We zoeken een tentje om wat te drinken en snacken, maar die schitteren in afwezigheid. Winkeltje na winkeltje gaan we tevergeefs af op zoek naar chocola en gedroogde mango. Er blijkt hier meer vraag te zijn naar rum, winkels vol voor een kwartje per fles.

Met wat onrijpe bananen van de markt en een flesje drinken gaan we op het dorpsplein zitten. We verbazen ons over de plaats die alcohol hier in het dagelijks leven in lijkt te nemen. Er komt een travestiet het plein opgelopen, met roodgeverfde krullen en een bloot shirtje. Hij loopt parmantig over het plein en voegt zich bij wat tricycle chauffeurs. Hij geniet zichtbaar van onze blikken. Ook hier lijken de dorpelingen zich niet druk om te kunnen maken. Onze reisbijbel vertelt ons dat homoseksualiteit in dit land weidversprijd en geaccepteerd is. En laten we vooral de prostitutie niet vergeten, want naast Ronald heb ik tot nu toe nog geeneen blanke zonder Filippijns meisje aan zijn arm gezien.

Kan iemand me misschien vertellen wat er nog wél gristelijk aan deze mensen is? Eerlijkheid wellicht. Als we het dorp al lang en breed weer uit zijn ligt onze camera nog steeds bij de marktkraam waar we een half uur eerder bananen hadden gekocht. Zelfs voor een camera lijken de mensen van Maria niet warm te lopen.