Van oost naar west

Bussen en fietsen zijn niet elkaars grootste vrienden. Ook in de Filippijnen geldt de fiets niet als passagier en mag dus niet in de bus. De formule is als volgt: de conducteur en helpertjes pakken de fiets op en slingeren hem behendig naar het dak. Meestal komt er dan een zadel of bidon omlaag gedenderd. In het algemeen leggen ze de fiets op de derailleur neer. Niet expres, maar omdat ze daar niet over nadenken en het toevallig net altijd zo uitkomt. Dan probeert iemand het fietskarretje dichterbij te rijden, maar laat het op zijn kant vallen omdat het zwaartepunt niet juist wordt ingeschat. Passagiers beginnen zich af te vragen hoe lang het nog gaat duren. Marlies zit met alle spullen in de bus, die vrijwel per definitie geen fatsoenlijke vrije plaatsen meer heeft. En Ronald zit op het dak om te redden wat er te redden valt en alles opnieuw vast te zetten. Onderweg houden we ons hart vast of de fietsen het er zonder al te veel kleerscheuren vanaf zullen brengen.

Op de dag dat we kilometers moeten maken van de zuidoostkust van Bohol naar de westkust hebben we dit genoegen maar liefst drie keer. In dit land weet je nooit of er uit een dorp bussen rijden, hoe laat en waarvandaan ze vertrekken. De Lonely Planet laat ons op dit vlak hopeloos in de steek. Dus zo staan we na 11 km fietsen uit Anda in Guindulman, wederom met een lekke band en op zoek naar een bus die ons naar Carmen kan brengen, naar de bekende Chocolate Hills. De fietsenmaker kan ons brengen in zijn busje maar vraagt een exorbitant bedrag. Omdat de wegen zo slecht zijn, nou dat zal wel loslopen. We zoeken wel gewoon de bus. Hij staat zowaar voor ons neus, weliswaar naar een ander dorp maar rechtstreekse bussen zijn er niet. Het begin was prima te fietsen geweest maar we hebben er simpelweg de tijd niet voor in onze planning. Vanaf Alegria wordt het echter slechter en slechter en we beginnen begrip te krijgen voor de prijs van de fietsenmaker. Dan gaat het regenen, en niet te weinig ook. Blij dat we droog zitten en niet over deze baggerweg hoeven te fietsen sukkelen we langzaam voort naar Carmen. Nerveus denken we aan hoe zwaar de fietsen het nu moeten hebben met dit gestuiter. Vier uur onderweg op een half stoeltje met opgevouwen knieen, twee keer zo lang als ingecalculeerd. Als we uitstappen is het weer droog en we zitten we middenin de bergen, de zogenaamde Chocolate Hills. Ze hebben wat weg van een omgekeerde eierdoos. De naam komt van de kleur in het droge seizoen, maar van droogte hebben de hills vandaag duidelijk geen last. Maar groen zijn ze ook mooi. Na het zuur komt het zoet, dus alles wat we vandaag met de bus en fiets geklommen hebben, gaan we nu in een ruk omlaag naar de kust. We halen alles in, brommers, tricycles, vrachtauto's.

We zijn veel tijd verloren met de bus en de heuvels en moeten in Tubigon kiezen tussen doorfietsen in het donker of weer een bus nemen. De taxibusjes zijn weer buitensporig duur en de weg is te druk om in het donker te fietsen, dus wederom staan we met twee fietsen en een kar bij de bus. Moeilijk moeilijk en een hoop getreuzel. We willen naar het duikeiland Cabilao dus ergens langs de weg worden we eruit gegooid. In de veronderstelling dat we een paar honderd meter naar een haventje moeten fietsen maken we rustig wat foto's van de mooie zonsondergang. We fietsen over een dam naar Mocpoc en volgen de borden naar de pier. En dan is het donker. En het paadje wordt smaller en hobbeliger. En er komt maar geen haventje. Herhaaldelijk vragen maar we fietsen nog altijd in de goede richting. Pas na een halfuur komt er iets in zicht en kunnen we voor de driedubbele avond-prive-prijs naar de overkant worden gebracht. Voel me net een smokkelaar. De matroos schijnt voortdurend met zijn zaklamp naar de overkant. De overkant die nog veel donkerder is dan de kant waar we vandaan komen. Is er een black out ofzo? En waar is het resort eigenlijk? Zonder enig ander licht dan ons fietslampje proberen we op de gok het hotel te vinden. Niemand op straat en geen enkel bordje. Heuvels zo steil dat we moeten lopen en regelmatig houdt het beton op. Wat hebben wij ons verkeken op dit laatste stuk! Het is inmiddels al anderhalf uur donker en we zijn er nog niet. Okee we waren gewaarschuwd dat het hier nog ongerept was en lastig te bereiken. Maar meestal doelen ze dan op backpackers... Via het strand van een naastgelegen resort en met de fiets op de schouders komen we eindelijk bij Polaris Resort aan. Volledig aan de rand van de wereld voor ons gevoel. Wrong. In de kamer naast ons zitten twee Nederlanders. Met fietsen.