De camera en het eindeloos diepe gat

We zijn in Mexico, de zon schijnt en ik sta met een volledige duikuitrusting op het punt om 4 meter naar beneden het water in te springen. Twee meter lager had ook gekund maar dat zu ik nog lang te horen krijgen. Ik slik de vraag hoe diep het water is nog net op tijd in. 130 meter, zoals straks pijnlijk zal blijken. Omdat ik mijn regulator (ademhalen in duikuitrusting) in mijn mond heb maar de luchttoevoer vanwege de sprong nog uitstaat krijg ik geen lucht dus kan ik maar beter springen.
Het scoort hoog op mijn lijstje engste dingen in mijn leven. Ronald heeft gefilmd en nu is het zijn beurt. Maar niet voordat hiuj het fototoestel in onderwaterbehuizing naar mij toe heeft gegooid omdat we de sprong niet aandurven. Met flippers in mijn handen probeer ik hem te vangen. Onmogelijk natuurlijk.
Ik zie hem niet.
Ronald wel, van vier meter hoger. "Doe je bril dan op!" Briljant idee.
Ik zie hem. Een paar meter onder me.
Hij zinkt als een baksteen.
Ik raak in paniek, wat ik in dit soort situaties nogal eens doe. Mijn pak zit nog vol lucht (zo werkt dat met duiken) en mijn luchttoevoer zit nog steeds dicht. Ik kom onmogelijk onder water. Mijn flipper is solidair met de camera en gaat erachter aan.
Gelukkig kan de gids mijn paniek vertalen naar snel handelen en duikt omlaag. Hij is inmiddels zeker 5 meter lager. 130 meter had dus ook gekund, als de gids niet had opgelet.

Ik had me redelijk zenuwachtig gemaakt voor deze duik. Maar met name voor het gedeelte dat nog moet komen en ik heb nu al een hartslag van 150. We zijn in cenote The Pit in Tulum. Een cenote is een grote waarbij altijd nog enige vorm van daglicht te zien is. Dit wordt onze eerste duik in een grot en onze eerste keer dieper dan 35 meter, naar de grens van recreatief duiken. Het is pikkedonker en overal om ons heen zijn rotsen en stagmieten. Mijn bril is belagen dus ik moet hem even vol laten lopen. Shit mijn lenzn zijn uit. Raar want ik hield mijn ogen dicht. Drie keer knipperen en ineens is alles helder. Raaaar... Pas later besef ik me dat dit nou een thermocline is, de overgang van warm naar koud water, waarin het zicht even wazig is. Voordat ik het goed en wel doorheb zitten we op 38 meter. We dalen via een touw nog dieper af, en Ronald moet de camera aan het touw knopen omdat hij niet dieper dan 40 meter mag. Hier loert het gevaar van gek worden door stikstofvergiftiging maar ik merk niks. Mijn luchtverbruik gaat op deze diepte als een trein. Wat ontzettend cool is dit! We gaan langzaam weer omhoog, halen de camera weer op en komen bij deen tunneltje van stalagmieten van een halve meter hoog. Goed om je drijftechniek te testen! We komen uit in een groot, bodemloos gat waar een sterke zonnestraal doorschijnt. Onbeschrijflijk! Het cave tuben in Nieuw-Zeeland is van de eerste plaats van gaafste dingen ooit verstoten! De zichtbaarheid is oneindig en ineens dringt tot me door dat hier mijn camera door aan het zinken was een kwartier geleden. En dat het maar goed was dat ik mijn vraag over de diepte in wist te slikken.