The Blue Hole en de fijne reis ernaar toe

The Blue Hole in Belize is een doline, een grot waarvan het dak is ingestort, van 120 meter diep en 300 meter breed in het grootste barriererif van het westelijk halfrond. Daar kan je in duiken, en dat gaan wij vandaag doen. Maar niet voordat we 2,5 uur de ruige oceaan bedwongen hebben.

Met een reistabletje en een plak versgebakken suikerbrood achter mijn kiezen ben ik er klaar voor. Het is 06:00 u., nog donker en het waait windkracht 5. Ik heb mijn wetsuit vast aan omdat ik helemaal achterop de boot zit - met de minste klappen maar middenin de spetterzone. Ronald zit juist lieven binnen zodat hij een boek kan lezen. So far so good. De afgelopen twee dagen was de zee ook prima.

We zijn amper vijf minuten wel als we zo;n harde klap maken dat iedereen denkt dat de boot het begeeft. En nog een, en nog een. Ronald stuitert van de bank af op de grond (au) en ik grijp met verstijfd vast aan de rand van de boot. We varen recht tegen de wind in door een rif-opening heen. Het goede nieuws is dat die opening niet zo lang is, het slechte nieuws is dat we nu dus nog twee uur op open oceaan moeten beuken, tegen de wind in. Ik dacht dat ik op Zanzibar het ergste wel had gehad, maar het kan dus nog erger. Golven die boven de boot uit recht op je afkomen. Dat ik het koud heb en toch nog misselijk ben omdat de horizon door de golven uit zicht verdwijnt valt in het niet bij de doodsangsten die ik uitsta. Het vooruitzicht van dezelfde reis terug vanmiddag maakt het nog erger.

Als we bij de Blue Hole zijn aangekomen wil ik alleen maar zo snel mogelijk het water in. Mijn veertien man en vijf gidsen maken we een vrije val naar 42 meter. Onder ons zwemt een haai, maar verder is het een groot donker gat, zonder vissen of koraal. De wal bestaat uit enorme stalagmieten waar we tussendoor zwemmen. Voor je het weet is het voorbij want onze bodemtijd is maar acht minuten. Erg cool maar ik zou het zelf niet een van de beste duiken ter wereld noemen, zeker niet gezien de ellendige tocht om er te komen.

De andere twee duiken zijn gewone rifduiken, bij Half Moon Caye en Long Caye. Het hoogtepunt zijn de verpleefsterhaaien en grote roggen. Ronald is net verkouden geworden dus kan bij de laatste duik niet meer klaren en moet terug naar boven. We zitten nog steeds midden op zee dus het is een worsteling om weer aan boord te komen. De terugweg is gelukkig lang niet zo ruig en we komen zelfds nog een walvis tegen op een paar meter naast de boot.

The Blue Hole, been there done that, maar een aanrader? Niet echt vinden wij.