Kan'Ba, not for the faint hearted

We laten onze groep nog een tijdje verder zwemmen in de poeltjes van Semuc Champey en lopen vast terug naar de parkeerplaats. Wij gaan als enigen de Kan'Ba grotten bezoeken in plaats van de Lanquin grotten waar de regio bekend om staat. We hebben het namelijk wel een beetje gezien met grotten. En de Kan'Ba grotten gaan we niet zien maar doen.

De grot heeft geen paden of verlichting maar staat vol met water. om wat te zien krijgen we een kaarsje in ons handen en onze jonge gids Carlos loopt fluitend voor ons uit het donker in. Ronald heeft ook nog eens een camera in zijn hand. Het eerste trappejte omhoog is nog rustig, maar de doorgang wordt al snel nauwer en het water gaat harder over de rotsen stromen. Omdat we op onze blote voeten zijn schop ik af en toe tegen een rots tijdens het zwemmen. En natuurlijk wel zorgen dat het kaarsje blijft branden! We hebben niet voor niks mer vingers boven water leren watertrappelen. Aan touwen klimmen we tegen kleine watervalletjes in. Ongelooflijk avontuurljjk maar ook onvoorstelbaar dat dit gewoon mag. Bij het eind wordt Ronald uitgedaagd om op de rots te klimmen om 3 meter omlaag in het water te springen. Het is nog steeds pikkedonker en overal zijn rotsen. Doe maar niet! Carlos doet het voor en met zijn sprong in het water dreunt de hele grot. Op de terugweg komen we een grote groep tegen die moet passeren. Hardop zeg ik "die met die rode bikini heeft dikke t-ten". Ronald lacht en zegt dat ze misschien wel Nederlands zijn. "Is het nog ver?" vraagt een ander meisje uit de groep als ze voorbij loopt, die maar op 1 manier kan weten dat we Nederlands spreken... De rode bikini heeft gelukkig een erg Engels accent...

Als we denken dat we alles hebben wel gehad hebben nemen we een andere route. We komen uit in een klein holletje met een hard stromende waterval. Ik zie alleen een gleuf van amper een halve meter waar je onmogelijk doorheen kan. Een andere uitgang zien we niet. De gids legt het uit: op je kont zitten met je voeten over de gleuf en je handen op twee stukken rots onder je inde waterval. En weg is hij. In de waterval. Geen idee wat eronder zit, hoe diep het is, of er rotsen zijn. Yikes. Daar zitten we dan met zijn tweeen en de gids zit ergens onder ons. Niet-atletisch als ik ben snap ik niet waar mijn benen heen moeten als ik mijn handen onder me heb. Voor ik het weet bungel ik midden in de waterval en kan ik geen vaste grond onder mijn voeten vinden. In de herrie van de waterval hoor ik niet wat de gids zegt en mijn armen worden moe dus op goed geluk laat ik los. Oh mijn god. Na een diepe plons zwem ik tegen de gids aan en ben ik eruit. Nu Roald nog, met camera. Hem lukt het wel om beheerst omlaag te komen want hij heeft inmiddels met de duiklamp die we voor de zekerheid bij ons hadden, omlaag gekeken.

Op het afgesproken tijdstip drijven wij nog rustig in een rubberband over de rivier, dat hoort ook bij de trip. De bus rijdt voorbij zonder ons. We weten dat de gids er ook nog niet in zit dus het zal wel goedkomen. Als we uit het water komen staat de bus zowaar klaar, maar we zijn zeiknat. Dan maar bovenop de bu8s! Wij hebben de tijd van ons leven terwijl de rest van de groep kijkt of er iemand dood is. Zou ik ook doen als ik drie uur in de poeltjes had gezeten waar 1,5 uur voor op het programma stond terwijl anderen iets veel coolers hebben gedaan. Maar goed, zij mogen nu de Lanquin grotten in terwijl wij een uur met Maya's in Lanquin 'moeten' kletsen, spelen en fotos' maken! :)