Sandboarden van de Cerro Negro

Het waait, hard. In de hand een feloranje jumpsuit en onder de arm een houten plank. Goed dan, onder Ronald zijn armen twee planken, onder de mijne geen. We lopen over vulkanische stenen die wegschuiven bij elke stap. Het tempo zit er flink in en de top is ver weg. Voor de natuur hoef je niet naar de Cerro Negro te komen, het is een gitzwarte heuvel zonder enige begroeiing. Ondanks het prachtige uitzicht over de omgeving kom je hier maar voor één ding: vulkaanboarden.

De Cerro Negro is met zijn 726 meter een van de jongste vulkanen ter wereld, ontstaan door een uitbarsting in een maïsveld in 1850. In de jaren negentig is hij meerdere malen uitgebarsten en heeft hij zijn zwarte kegelvorm gekregen. Door deze erupties groeit hij nog steeds door. Als we over de smalle kraterrand lopen zien we de diepgelegen krater roken. Aan de andere kant loopt de vulkaan steil naar beneden. Aangekomen op de top worden we gezandstraald door het vulkanische as. De bijgeleverde jumpsuit biedt uitkomst, al is aantrekken in deze wind nogal een worsteling. Snel maken we wat foto’s, bang dat de lens verslagen zal worden door moeder natuur. Veiligheidsbril op en we zijn net dumb and dumber.

We zijn er klaar voor. Klaar voor de afdaling van 50° op een houten plank met een touwtje en een voetensteuntje. Zitten en gaan is het idee, en volgens de uitvinder zijn er snelheden van 80 km/u te behalen. Bij ons is toevallig de lasergun kapot. Ik geloof niet dat er iemand ook maar enigszins in de buurt van 50 km/u komt. Desalniettemin erg cool! De afdaling is honderden meters lang en we racen in koppels van twee. Rugzak op je rug houden betekent einde rugzak en teveel met je schoenen afremmen betekent einde schoenzolen. Dan maar niet teveel remmen! Net als ik de smaak te pakken krijg ben ik beneden. Kan nou niemand hier een lift klussen?