En hoeveel vrouwen heeft u?

Vanavond stond er ineens een Arabier op de stoep. En net zoals dat in Nederland altijd gaat precies tijdens etenstijd.  Of we even mee wilden werken aan de census. Ik dacht dus altijd dat dat iets van apenlanden was waar ze niet aan een gemeentelijke basisadministratie doen, maar niets is minder waar. Dat is dus ook iets voor landen die zichzelf uiterst modern vinden.

Mijn satirische Burka Babes boekje stond dit keer wat verdekter opgesteld dan de vorige keer dat we een Arabier over de vloer hadden. Kans om mijn Viva’s met vrijgevochten Nederlandse teksten op de omslag op te ruimen had ik niet, maar hij hoefde niet naar de WC.

Zijn Engels was beperkt dus Ronald mocht de vragen zelf lezen. Met hoeveel we hier wonen, hoeveel kamers we hebben, waar we vandaan komen, dat soort dingen. Niets bijzonders. Ik eet rustig verder om het hoekje maar probeer wel het gesprek te volgen. Vrouwen apart hè, ’s lands wijs ’s lands eer.

“Hoeveel vrouwen heeft u?” Proest! Ik verslik me bijna in mijn tortellini. Goed, we zitten hier in een moslim land. Maar WIJ ZIJN BLANKEN! Die doen dat soort rare dingen niet!! Zo slecht als zijn Engels is, zo goed begrijpt hij mijn Nederlandse reactie. Extra hard zegt hij: “twee vrouwen dus.” Ja, en met onze zes slaapkamers kunnen er nog wel vier bij.